อารมณ์ด้านลบ

posted on 27 Oct 2007 03:54 by deepindark

     สวัสดีค่ะ วนไปวนมาข้าน้อยก็เวียนมาลงแต่เรื่องของอารมณ์นะ ถ้าใครเบื่อต้องขอโทษด้วยจริงๆค่า วันนี้ข้าน้อยขออนุญาติยกเอาอารมณ์ด้านไม่ดีบางส่วนของข้าน้อย นอกเหนือจากความกลัวมาเป็นหัวข้อเรื่องนะคะ

     โดยส่วนมากเเล้วเวลาที่ข้าน้อยจะทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆที่เข้ามาสิ่งเเรกๆที่ทำคืออวดนิสัยไม่ดีของตัวเองค่ะ (ทำไมถึงใช้คำว่าอวด เพราะมันอดภูมิใจลึกๆไม่ได้ที่เรา เคยทำแบบนั้นและยังทำอยู่ ทั้งๆที่มันไม่น่าจะอวดหรือภูมิใจเลยแท้ๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า อย่างน้อยชีวิตเราก็มีสีมีสัน ที่คนอื่นเขาไม่ค่อยจะมีบ้างล่ะนะ)

        วันนี้คงเป็นเรื่องแย่ๆพอสมควรค่ะ ถ้าใครอ่านแล้วรู้สึกทนไม่ได้ที่จะคบก็ต้องขอขมาด้วยนะคะที่เอาเรื่องแย่ๆมาให้อ่านกัน

     ขอเริ่มด้วยอารมณ์แรก เลยนะคะ คือ ข้าน้อยเป็นคน ขี้หวง ขี้หึง เอาแต่ใจตัวเองเกินพอดีน่ะค่ะ พอรวมตัวกันแล้ว ก็เลยส่งผลกับคนใกล้ชิดของข้าน้อยเอง ซึ่งก็คงไม่พ้นแม่เเละน้องสาวฝาแฝดค่ะ

     น้องของข้าน้อยได้เริ่มเขียนบล็อคเมื่ออาทิตย์ก่อน เธอเริ่มเรื่องด้วยเรื่อง "แฝด" ค่ะ (http://lunar-knight.exteen.com/) ถ้าใครจะลองเข้าไปอ่านดูก็ได้ค่ะ ในนั้นน้องเขาเขียนไว้คำนึงว่า บ่อยครั้งฉันอยากจะฆ่าตัวตายสักหลายๆครั้งเพื่อที่จะไม่ต้องเกิดมาเป็นแฝด ความคิดนี้ของเขา เกิดจากสาเหตุหลายประการและอีกบางส่วนก็อาจจะเป็นที่นิสัยของข้าน้อยเองค่ะ

      ข้าน้อยเป็นคนเอาแต่ใจ และชอบกับการที่จะเป็นจุดสนใจของคนในครอบครัว หรือ คนที่ข้าน้อยรัก ข้าน้อยกับน้องเป็นฝาแฝดที่ทะเลาะกันทุกวันตั้งแต่เด็กยันแก่ค่ะ ถ้าวันไหนไม่ได้เถียงกันซักคำ วันนั้นคนอื่นจะคิดว่าฟ้าฝนต้องแปรปรวนแน่ๆ

     อย่างที่บอก ข้าน้อยเป็นคนไม่ค่อยชอบสุงสิงกับคนอื่นเท่าไหร่นัก ผิดกับน้องที่เป็นคนร่าเริงและเข้ากับเพื่อนได้ง่ายกว่ากันน่ะค่ะ  แต่เพื่อนสนิทของน้องมักจะไม่ถูกกับข้าน้อยนะ ช่วงมัธยม เป็นช่วงที่ข้าน้อยค่อนข้างอารมณ์แปรปรวนน่ะค่ะ ถ้าน้องข้าน้อยสนิทกับใครมากกว่าตัวข้าน้อยเอง ข้าน้อยจะรับไม่ได้เอาซะเลย จะพาลเกลียดเพื่อนของน้องไปหมดทุกคนค่ะ ความเป็นส่วนตัวของน้องก็ไม่มี ถ้าน้องมีสมุดบันทึก ข้าน้อยก็จะต้องแอบอ่าน ถ้าวันไหนน้องไม่ได้อยู่ในห้องเรียน (ช่วงนั้นเรียนคนละห้องน่ะค่ะ) ข้าน้อยก็ต้องเข้าไปดูที่ใต้โตะว่าน้องเขียนอะไรถึงใคร ว่าอย่างไรบ้าง (เหมือนโรคจิตเลยนะนี่) ถ้าเกิดการเถียงกันขึ้นมา และน้องเขาโกรธข้าน้อย (เนื่องจากข้าน้อยไปทำไม่ดีเอาไว้ก่อน) ข้าน้อยก็จะเกิดอาการโมโหขึ้นเป็นทวีคูณ รู้สึกแย่ที่น้องโกรธและ หาเรื่องหนักเข้าไปอีก ข้าน้อยทนไม่ได้ที่น้องจะมาโกรธตัวเองค่ะ คือ ข้าน้อยโกรธได้ แต่น้องห้ามโกรธตอบ

       มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกันแล้วน้องประชดไม่ทานข้าวน่ะค่ะ ข้าน้อยเลยไปหยิบฃวตโซดามา ถามว่าเธอจะกินไหมข้าวน่ะ ถ้าไม่ฉันปล่อยแตกนะ น้องก็บอกว่า เขาจะทานค่ะ แต่ข้าน้อยก็ทำฃวตแตกอยู่ดี

       บางทีถ้าทะเลาะกัน แล้วเขาโกรธ ข้าน้อยก็จะรู้สึกว่า ทำไมล่ะ ข้าน้อยไม่มีค่าเลยหรือไง ข้าน้อยไม่น่าเกิดมาเลย แล้วก็ลงท้ายด้วยการทำร้ายตัวเอง และทำร้ายข้าวของ มันจะเป็นความน้อยใจ กับความโกรธมาปนกันน่ะค่ะ ส่วนใหญ่ก็เพื่อเรียกร้องความสนใจมากกว่าที่จะทำให้ตาย ตาย ไปจริงๆ  ครั้งแรกที่เอาคัตเตอร์กรีดนิ้ว แม่รู้แม่ร้องไห้น่ะค่ะ ทั้งๆที่ไม่ใช่แผลใหญ่อะไรเลยแท้ๆ  แม่บอกว่า ทำไมทำอย่างนั้นล่ะ ร่างกายนี้ก็คือสิ่งที่แม่ให้มา ทำไมไปรักน้องมากกว่าแม่ล่ะ ทำไมไม่รักแม่ คิดถึงแม่ให้มากกว่า แม่ของข้าน้อยเป็นคนที่ไม่เคยร้องไห้ให้ลูกเห็นค่ะ ยกเว้นตอนที่แม่ของท่านเสีย ครั้งนี้ น่าจะเป็นครั้งที่สองที่ข้าน้อยเห็น (แม้แม่จะปิดหน้าต่างไว้ก็ตาม) แม้จะรู้สึกผิดเเละบาป แต่พอถูกอารมณ์ครอบงำข้าน้อยก็จะเป็นอีกค่ะ  จนมาช่วงที่เข้ามหาวิทยลัยได้สักปีสองปี อาการจึงค่อยยังชั่วขึ้นค่ะ อาจจะเพราะ ต่างคนต่างมีเพื่อนและข้าน้อยก็ไม่ได้เรียน หรือเห็นหน้าน้องในมหาวิทยาลัยมากนัก ส่วนใหญ่จะเจอกันที่บ้าน

        คุณคงนึกภาพออกใช่ไหมคะ ในความรู้สึกของน้องข้าน้อยที่จะโกรธไอ้พี่บ้าๆนี่ก็ไม่ได้เดี๊ยวมันอาละวาด และยังต้องโดนมันอาละวาดใส่บ่อยๆ จะกดดันแค่ไหน ข้าน้อยเลยเข้าใจค่ะว่าทำไมเขาถึงไม่อยากมีแฝด (อย่างน้อยข้าน้อยก็ไม่ใช่แฝดที่ดีนัก)

        ไม่เฉพาะกับคนหรอกค่ะที่ข้าน้อยจะเกิดอาการเเบบนี้ แม้แต่กับหมาเองก็ตาม  บ้านข้าน้อยจะเลี้ยงหมาตลอดค่ะ ไม่ต่ำกว่าสามตัว ต่อรุ่น ช่วงสมัยนั้น เวลาหมาที่บ้านออกลูก ข้าน้อยกับน้องก็จะจองกันล่ะว่าลูกใคร  พอข้าน้อยได้ลูกหมาที่น่าสงสารไว้ในครอบครองแล้ว สิ่งแรกที่ข้าน้อยจะทำคือสั่งสอนค่ะ  ให้รู้ว่า กัดต้องทำยังไง หยุดต้องทำยังไง วิธีการสอนของข้าน้อย คนอื่นต้องบอกว่าเป็นวิธีทรมานหมาแน่ๆค่ะ หมาของข้าน้อยห้ามไปเล่นกับคนอื่น จะรักคนอื่นมากกว่าข้าน้อยไม่ได้ ถ้าข้าน้อยเรียกไม่มา คุณหมาผู้น่าสงสารก็จะโดน สอน ค่ะ มีอยู่ตัวนึง ถ้าเรียกเขาเขาแทบจะหมอบกราบคลานมาหาเลยค่ะ ส่วนตัวที่ข้าน้อยรักที่สุด ข้าน้อยสอนให้กัดค่ะ ข้าน้อยไม่ชอบหมาที่กัดไม่เป็น ส่วนมากก็จะพยายามสั่งให้เขากัดข้าน้อยน่ะค่ะ ว่าวิธีกัดต้องอ้าปากนะแล้วเอามือแหย่ในมากเขา จับปากประกบและบอกว่า กัด กัด กัด ประมาณนั้น เหมือนจะไม่ได้ผลค่ะ แต่กลับได้ เพราะตอนนั้นเพื่อนเขามาบ้าน ข้าน้อยอยากแกล้งเพื่อนเล่นเลยบอก ดำกัด แล้ว เขาก็กัด ตามที่เคยสอนเลยค่ะ

         พอช่วงหลังๆมา ข้าน้อยเพิ่งจะสำนึกตัวว่า ทำอย่างเรานี่มันทรมาณหมาชัดๆ เลยจำต้องหยุดค่ะ นอกจากบางครั้งที่เราโมโหบางทีก็ลงกับเขา (แย่มากๆ) ข้าน้อยจะพยายามไม่สนใจนอนกจากว่า เขาดื้อมากๆ แต่พอข้าน้อยจะสอน ก็จะโดนคนที่บ้านบอกว่า จูนพอได้แล้ว สงสารหมา ก็จำต้องหยุดค่ะ แม้ว่า หมาที่ข้าน้อยเลี้ยงจะรักและเชื่อข้าน้อยมากๆ แต่หมาเหล่านั้นก็กลายเป็นหมาที่ชอบความรุนแรงไปเหมือนกัน...

         มีอยู่ตัวหนึ่งชื่อเจ้าหลงน่ะค่ะ เขาหลงมา ตอนมันไม่สบายมากไม่กินข้าวจนเหลือแต่กระดูก ที่บ้านเขาไม่กล้าให้ยาน่ะค่ะ ก็เลยเป็นข้าน้อยที่ต้องให้ เพราะโดยส่วนมากข้าน้อยจะไม่ค่อยกลัวหมากัดเท่าไหร่ วิธีการก็คือจับยากรอกปากซะ ไม่กลืนก็ต้องช่วยบังคับให้กลืน(ไม่ขอบรรยายค่ะ)  แล้วเขาก็หาย กลายเป็นหมาที่เชื่องข้าน้อยไป แต่ช่วงหลัว หมาเขาก็ต้องรักคนให้ข้าวใช่ไหมคะ หมาที่บ้านจะรักป้ามากเป็นพิเศษ ตอนนั้น คุณหลงเขามีแผลหรืออะไรสักอย่าง ข้าน้อยก็ต้องทำหน้าที่เหมือนเคยเเม้ ญาติเขาจะบอกว่ามันจะกัดนะเพราะมันเจ็บแม้แต่ป้ามันยังขู่เลย  มีหรือข้าน้อยจะเชื่อ แต่ก็เป็นอย่างว่า เขาหันมาจะกัดข้าน้อยน่ะค่ะ

         ข้าน้อยอึ้งไปนาน แล้วก็หลบไปนั่งร้องไห้ จนแม่ต้องเดินออกมาและหัวเราะ บอกว่า จูนเอ๊ย น้อยใจหมาเหรอลูก แค่หมาแกยังน้อยใจแล้วจะไปทำอะไรกิน ข้าน้อยได้แต่คิดในใจว่า แม่อ่ะ หนูเศร้าอยู่นะนี่ ไอ้หลงมันไม่รักหนูแล้วอ่ะ มันเห่าหนูด้วย ทำไมแม่มาหัวเราะหนูได้ล่ะ แต่ตอนนี้ก็เริ่มจะสมเพชตัวเองค่ะ ว่า ทำไมหนอเราต้องมาร้องไห้เพราะหมาเห่า...

        ข้าน้อย เคยคิดว่า ถ้าน้องสาว ของข้าน้อยแต่งงานไป (กับคนที่มันไม่ดีเลย หรือ ไปกับใครสักคนที่ น้องอาจจะรักคนคนนั้น มากกว่าข้าน้อยเอง ข้าน้อย จะทนได้เหรอ) ถ้าน้องโดนทำร้ายมา ข้าน้อยก็ไม่อยากให้ คุณ ผู้ชายคนนั้นอยู่ในโลกเลยค่ะ แต่แม่ก็บอกว่า ไป ฆ่าเขาแล้วได้อะไรขึ้นมา บาปเปล่าๆ  แต่ข้าน้อยกลัวค่ะ กลัวว่าวันหนึ่งเมื่อต่างคนต่างมีครอบครัวจริง (อาจจะไม่มีทั้งคู่) แล้วเห็นสามีดีกว่าพี่หรือน้อง จะเป็นยังไง ข้าน้อยไม่เข้าใจหรอกว่า ทำไมคนเราพอแต่งงานแล้ว ถึงให้ความสำคัญกับคนที่เพิ่งเจอได้ไม่กี่สิบปีมากกว่า คนที่อยู่กับเรามาทั้งชีวิต ทำไมถึงคิดว่าคนเหล่านั้นจะจริงใจกับเรามากกว่า เลือดที่ออกมาจากถิ่นเดียวกัน ทำไม?

วันนี้กะจะมาเล่าอารมณ์โกรธและ หวงค่ะ แต่ดันเป็นว่า เขียนอารมณ์ขี้หวง ก็มีอารมณ์ขี้โกรธปนไปเสร็จสรรพ จึงจบไว้แค่นี้ดีกว่าค่ะ

 แล้วคงจะวกกลับมาสู่เรื่องของอารมณ์เช่นเดิมในครั้งหน้า ถ้าใครจะไม่เกลียดกันไปซะก่อน

แล้วคุณล่ะคะ คุณมีอารมณ์ไหน ที่คุณเกิดทำขึ้นมาแล้วรู้สึกโกรธตัวเอง เกลียดตัวเองบ้างไหมคะ อารมณ์ที่คุณไม่อยากจะมีแต่ก็มีห้ามไม่ได้ อยากจะแก้แต่ไม่รู้จะทำยังไง

 

อารมณ์ ขี้โกรธ และ ขี้หวงเป็นอารมณ์ด้านลบที่ข้าน้อยไม่ชอบเลย แต่ช่วงเวลานั้น ข้าน้อยติดอารมณ์พวกนั้นค่ะ แม้จะเป็นอารมณืด้านลบแต่ข้าน้อยกลับยึดเอาไว้และตัดไม่ออกเพราะว่า มันเป็นอารมณ์ที่ข้าน้อยคิดไปเองว่า เป็นตัวตนของข้าน้อยจริงๆ

 

ปล. ถึงคุณทราย โดยปกติแล้วข้าน้อยจะชอบอยู่กับผู้ใหญ่ และคนชรา มากกว่า เพื่อนรุ่นเดียวกันน่ะค่ะ อาจจะเพราะรู้สึกว่าตัวเองแก่ไปแล้ว หรือไม่ก็อยู่กับเพื่อนแม่จนชินกับวิธี และท่าทางของพวกเขาไปแล้วมั้งคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ขอให้คุณทรายรักษาสุขภาพด้วยเหมือนกันนะคะ

      ถึงคุณ baby_hiphop เคยจะถ่ายสำลีแล้วหลายครั้งค่ะ แต่พอถ่ายแล้วจะเห็นแต่ตาขาวของเขา ดูไม่หล่อเหมือนตัวจริงเลยต้องลบออกทุกครั้งไปน่ะค่ะ เอาไว้จะลองให้น้องถ่ายให้อีกที ถ้ายังอยากเห็นหมาท่อนะคะ

      ถึงพี่พาย  รูปร่างเขาเหมือนม้าตัวเล็กน่ะค่ะ ตัวเขาใหญ่เกินจะเรียกว่าน่ารักเหมือนกระต่าย คิดเหมือนหนูเลยค่ะพี่เวลานั่งในกลุ่มเพื่อน อย่านะอย่าถามฉัน ฉันไม่รู้เรื่อง แล้ว กลับไปจะหามาอ่านนะคะ ใครเป็นคนเขียนเหรอคะ

      ถึงคุณหมอ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ ช่วงนี้พยายามทำอาสาสมัครอยู่น่ะค่ะ ที่บ้านพักคนชรา เพราะเราเป็นอะไรที่ดูแล้วจะง่ายกับเราที่สุด คงเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง ขอบคุณนะคะ

      ถึงพี่พลอยจ๋า ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงเรื่องของหนู เอาไว้รอพี่ว่างๆก่อนก็ได้ค่ะ ขอให้พี่ไม่ต้องปวดหัวเรื่องงานมากๆนะคะ  เป็นพรสวรรค์ที่น่าหดหู่มากๆค่ะ

      ถึงแจน ขอโทษทีน่ะ เพราะต้องยกตัวอย่างตามเนื้อผ้า เอาไว้ต้องมีสักวันที่จะถึงคุณกล้วยปิ้งของฉันอยู่ ขอยืมลูกเธอแป๊ปเดียวเอง

     ถึงพี่โอ๊ะ จะมีท่อขนาดใหญ่ให้พี่เข้าไปอยู่ไหมน้า......(ล้อเล่นอ่ะจ๊ะ) เป็นกำลังใจให้นะคะ น่าสงสารจังต้องทำงานหนัก  ไฟลนก้นอยู่ทุกวันเลยค่ะ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ จะอู้อ่ะ

     ถึงคุณ sananda ขอบคุณที่เเวะมาเยี่ยมด้วยข้อความน่ารักๆนะคะ อยากจะเขียนตอบไปแบบนั้นบ้าง แต่ทำไม่เป็นอ่ะ ToT

     ถึงคุณ nott_w ตอนพูดหน้าห้องเสียงจะดังมากค่ะ เพราะว่าตื่นเต้นแต่พอสั่งของทีไรเสียงจะหายไปในลำคอ เค้นไม่ค่อยจะออก แต่จะพยายามค่า

      ถึงคุณ ภัทระ วีระ หายไปนานจริงๆด้วยค่ะ ไปเที่ยวมาสนุกไหมคะ ข้าน้อยสบายดีค่า

     ถึงคุณ minimart ขอยคุณนะคะสำหรับข้อความให้กำลังใจและข้อคิดดีๆ ความกล้าตอนนี้กำลังตามหาอยู่ค่ะ

     ถึงคุณ 402104801181 คิดว่าคุณคงมีชื่ออื่นแต่ข้าน้อยไม่ได้เข้าไปเช็คในบล็อคค่ะ ขอโทษนะคะ ขอบคุณสำหรับ ความหมายของคำว่านิเสธ ค่ะ เพราะเหงาเลยต้องหาเพื่อนคุยเยอะๆ และตอนนี้กำลังตามหาเจ้าตัวที่เรียกว่าความกล้าอยู่ค่ะ

     ถึงคุณ poompuien เพราะกลัวนี่แหละค่ะเลยต้องหาด่านที่มันยากมากๆหน่อย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ แต่เรายังไม่รู้เลยว่าอยากให้ คนอื่น ปฏิบัติต่อเรายังไงกันแน่

     ถึงคุณ freedom_line อย่าบอกว่าสลอะเวลาไปอ่านเลยค่ะ เพราะไม่ว่าจะเป็นข้าน้อยหรือคนอื่น การที่เข้าไปอ่านบทความนั้นเพราะตั้งใจใช้เวลาเพื่อไปอ่าน ข้าน้อยต้องขอบคุณมากกว่าที่อุตส่าห์สละเวลา มาเขียนให้อ่านค่ะ แล้วจะเเวะเข้าไปหาเรื่อยๆนะคะ

     ถึงคุณ incomplete-life ขอบคุณนะคะสำหรับคำแนะนำ ตอนนี้ที่พยายามเข้าด้วยคือคุณลูกชายเจ้าบ้านที่เขาเล่นต่อเลโก้น่ะค่ะ แต่ไปนั่งดูน้องเขานั่ง สร้าง ทำลาย สร้าง ทำลาย ก็ยังไม่เข้าใจว่า ตกลงไอ้ที่ สร้างและทำลายมันสนุกตรงไหนนี่ แต่ก็จะพยายามค่อยเป็นค่อยไปค่ะ ส่วนเรื่องการตอบคอมเม้นท์ของทุกคน คงเพราะข้าน้อยมีเวลาว่างมากกว่าคนอื่นๆมากกว่าค่ะ และในเมื่อเป็นบล็อคที่อยากให้เเลกความคิดเห็นกัน เขียนมาข้าน้อยก็ต้องเขียนกลับน่ะค่ะ

     ถึงคุณชีวิตสำมะหาอันใด ทั้งหมอท่าและหมาท่อ สบายดีค่ะ เป็นไงบ้างคะได้กลับคืนสู่ถิ่น รู้สึกได้พลังเพิ่มมากขึ้นหรือเปล่า อย่าลืมเขียนเล่าบ้างนะคะแล้วจะไปตามอ่านค่ะ

     ถึงคุณ นายฉิม หมาท่อมันน่ารักนะคะ ถึงจะขี้ขลาดไปหน่อยก็ตาม ขอบคุณที่แวะมาอืมๆๆ ค่ะ แม้ข้าน้อยจะยังเดาไม่ได้ว่า มีอะไรเเฝงอยู่ใน อืมอืม หรือเปล่า

     ถึงคุณ art Vs. Ying ขอบคุณที่เขียนเรื่องราวสนุกๆให้ได้อ่านเช่นกันค่ะ

     ถึงพี่เเอนดี้ ถ้าสิ่งที่กลัวมากจนขี้ขึนสมองของหนูอีกอย่างคือแมลงสาปอ่ะค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตก็แก้ไม่หาย  ส่วนความสูง ถ้าต้องขึ้นไปบนตึกสูงเสียดฟ้าเพื่อดู วิวล่ะก็หนูก็ใจหายเหมือนกัน ส่วนชิงช้าสวรรค์ในงานวัดเคยได้ขึ้นครั้งเดียวเองมั้งคะ เพราะทั้งแม่และญาติๆต่างกังวลว่า หนูและน้องจะตกชิงช้าสวรรค์คอหักตาย เหมือนกับเด็กรุ่นเดียวกันที่มีข่าวออกมาน่ะค่ะ

    ถึงคุณ KaowMai ยินดีที่ได้ร