ขอเริ่มด้วยการส่งการบ้านพี่โอ๊ะก่อนนะคะ

   1. มีรักครั้งแรกอายุเท่าไหร่

    เอาเป็นคนที่ชอบมากๆ และอยู่ในความทรงจำนะคะ ก็คือตอนอยู่ ม.สองน่ะค่ะ  สาเหตุก็เกิดจาก มีข้อความสารภาพรักเขียนอยู่บนโต๊ะเรียนตัวเอง จากเพื่อนคนหนึ่งในห้อง ข้าน้อยก็รู้ว่า มีการแกล้งกันเกิดขึ้นอีกแล้ว เพราะ รู้ว่าตัวเองก็หน้าตางั้นๆ (ตอนอยู่ มัธยม จะเป็นคนชอบใส่เเว่นหนาๆ คล้ายๆ อาจารย์น่ะค่ะ และผมก็ไม่ค่อยหวี คิดว่าสระเเล้วต้องหวีด้วยเหรอ รำคาญจะตายไป แก้มจะออกบานๆ เพราะกินจุ แล้วก็ชอบใส่เสื้อยืดข้างในเสื้อนักเรียนน่ะค่ะ ให้ดูว่าเหมือนผู้ชายหน่อยๆ เคยมีคนชมว่าเท่ห์ เลยใส่มันตลอดเลย เเม่หาว่าบ้า ร้อนขนาดนี้ใส่เสื้อไปได้สี่ชั้น) ส่วนนายคนนั้น เขาก็เป็นคนที่ หน้าตาดีที่สุดในห้อง (เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูรู้ว่า เป็นอาตี๊ค่ะ แต่ตาโต ผิวขาวมาก หน้าก็ใสสุดๆไปเลย แต่ข้อเสียของเขาก็คือ ตัวเตี้ยค่ะ แต่โดยรวมแล้วเป็นชายหนุ่มที่ น่ารักกว่าผู้หญิงอีกอ่ะ) ผอมก็ผอมกว่าเรา เตี้ยก็เตี้ยกว่าเรา ดูดีก็ดูดีกว่าเรา (พอนึกภาพเอามาวางคู่กันก็ได้แต่ เฮ้อ! มันจะเป็นไปได้ไง)  เเละสาเหตุนั้นก็เลยทำให้ข้าน้อยแอบมองเขาเรื่อยมาค่ะ เนื่องจาก เขานั่งริมสุดหลังห้องติดหน้าต่าง ส่วนข้าน้อย นั่งหน้าสุดริมประตู มุมมองก็เลยค่อนข้างชัดเจน แต่จะให้เราทำตัวเป็นผู้หญิง พอสบตาก็ต้องหลบ ข้าน้อยก็ทำไม่ได้อีก รู้สึกเสียศักดิ์ศรี ชอบกล และกลัว เขาจะจับได้อีกว่า มอง เพราะฉะนั้น ทุกครั้งที่สบตา ข้าน้อยก็ฝืนตัวเองให้จ้องไป ซะอย่างนั้น ถ้าเขาไม่หลบก่อน ข้าน้อยก็ค่อยแกล้งๆกวาดสายตาไปเรื่อยๆ เหมือน เห็นนกเห็นไม้ข้างทาง

เคยเล่าให้เพื่อนฟังตอนโตขึ้นมาหน่อย เพื่อนจะลงความเห็นว่า เขาไม่คิดว่าแกหาเรื่องก็บุญแล้ว ด้วยความที่เป็นคน ไม่ชอบพูดกับผู้ชายเท่าไหร่ เรียนด้วยกันมาห้าปี คุยกันนับประโยคแล้วคงไม่ถึงสิบ(รวมตอนแจกสมุดการบ้านด้วย)

เหตุการณ์สำคัญที่จำได้แม่นก็คือ ตอนม.ต้น ข้าน้อยเรียนอยู่ห้องสอง ถือว่าเป็นห้องเด็กเรียน (แม้จะได้เส้นถีบเข้ามาก็ตาม) วันนั้น เพื่อนสุดที่รัก ชื่อนาย ก. เขาออกจะนิสัยคล้ายผู้หญิงหน่อยค่ะ (เลยคุยกันได้) เขาไปแอบตีหลังเด็กห้อง ห้าและวิ่งหนีมา (ดูมันทำ) ด้วยความที่เด็กห้องห้า เขามีศักดิ์มีศรีอันแรงกล้า เขาก็เลยยกขบวนมา เกือบจะทั้งห้อง ประมาณ สามสิบคนได้มั้งคะ ขึ้นมาชั้นสาม ชั้นที่พวกข้าน้อยอยู่ มีหน่วยยาม ปิดบันได้ ขึ้นลง เลยไม่มีใครรอดผ่านไปฟ้องอาจารย์ได้ (แม้เพื่อนข้าน้อยจะทำทีจะลงไปทิ้งขยะก็ตาม แต่มาคิดดูตอนนี้ก็ ใครก็ดูรู้ฟะว่าไม่ได้ลงไปทิ้งขยะ)

 เขายกพวกขึ้นมาเพื่อขอคำขอโทษ จากนาย ก เพื่อนข้าน้อยเอง (หมายเหตุ ห้องสอง มีเด็กผู้ชายเพียง สิบสองคน จากห้าสิบ และตอนนี้อยู่กันไม่ถึงสิบ ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามเขามากันเยอะ) เพื่อนก็บอกไปค่ะ แต่คุณพี่นางพญาที่โดนสะกิดหลัง ไม่พอใจต้องการให้ เพื่อนข้าน้อยคลานไปขอขมาคุณเธอที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ 

เหตุการณ์ก็เริ่มดำเนินต่อไปโดยมีข้าน้อย ติดตามสถาณการณ์อย่างใกล้ชิดด้านหน้า ไอ้เขาคนนั้น ก็หันมาหาข้าน้อยและพูดว่า "ผู้หญิงน่ะ หลบไปด้านหลังไป" ได้ฟังดังนั้น ข้าน้อยก็เกิดอาการ ซาบซึ้งอย่างแรง เลือดสูบฉีดไปทั่วใบหน้า ประจวบกับ มีเด็ก ผู้ชายอีกคนถือคัตเตอร์ ส่ายไปส่ายมา หน้านาย ก. ข้าน้อยก็เลย ใช้นิ้วโป้งหักคัตเตอร์มันซะเลย.... เฮอะ! เป็นผู้หญิงแล้วผิดตรงไหน

สิ่งที่ตามมาก็คือ ถูกคุณเธอที่ตัวใหญ่ที่สุดกระชากลงไปเเละผู้หญิงทั้งกลุ่มก็เริ่มรุมกระทืบ...  ด้วยความที่แว่นหลุดหายไปไหนไม่รู้และรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเฉยๆ มองอะไรไม่เห็นเลยน่ะค่ะ รู้แต่ว่า พยายามบังคับแขน ขา ขยับ ให้ตอบโต้ไป (แต่เพื่อนบอกว่า แกโดนเขาจับมือไว้ทั้งสองข้าง) จากผู้สังเกตุการณ์คือ เด็กห้องสองที่ไม่คิดจะมาช่วย เพียงมุงดู เพื่อนสนิทของข้าน้อยก็ถีบ คุณตัวต้นเหตุ ให้ไปขวาง ผู้ชายที่ทำท่าจะมาช่วย...รุมค่ะ  เพื่อนผู้ชายอีกสามคนได้มั้งคะ รวมเขาด้วยก็ กระโดดลงมาช่วยด้วยอีกแรง เอาวะ สามสิบปะทะ ห้า

หลังจากเหตุการณ์เพียงไม่กี่นาทีผ่านไป ไอ้คุณเขาคนนั้นก็เดินเข้ามาหาและพูดว่า "เห็นไหมบอกแล้วไม่เชื่อ" เราก็เลย ลอยหน้าลอยตา ถามไปว่า "แล้วเป็นอะไรไหมล่ะ" เเม้กระโปรงจะเต็มไปด้วยรอยจูบประทับของบาจาก็ตามที

เขาย้ายไปเรียนอาชีวะ ตอนม.ห้าค่ะ ข้าน้อยมักจะขอให้เจอเขาอีกครั้งเสมอ แม้จะเป็นในงานเลี้ยงรุ่นก็ตาม ก่อนงานเลี้ยงอาจจะคิดมากเกินไป จะฝันเห็นเขาเกือบทุกครั้ง ครั้งก่อน ฝันว่าจะไม่ได้เจอ ก็ไม่ได้เจอ พอครั้งต่อมา ฝันว่าได้เจอ ก็ได้เจอ อาการที่เกิดก็คือ หน้าเเดง แล้วก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลยแต่ถึงไม่เจอก็ไม่ได้ตาย ทุกคั้งที่คิดว่าลืมได้ ก็จะฝันเห็นเขา (จะบ้าตายกับตัวเอง)  แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้เจอมาสองปีได้แล้วมั้งคะ ถึงเจอข้าน้อยก็ไม่กล้าทักอยู่ดี...
 

๒. ใครคือเเฟนคนแรกของคุณ

      ไม่มีค่ะ ไม่เคย โดยส่วนตัวแล้ว ถ้ามีผู้ชายที่ดูท่าแล้วจะเข้ามาใกล้มากเกินความจำเป็น จะรู้สึกขยะเเขยงค่ะ หรือไม่ก็เกลียดไปเลย

๓. มีจูบครั้งแรกอายุเท่าไหร่

      กับเจ้าหมาน้อยไม่ว่าจะข้างบ้านหรือในบ้านก็ จำไม่ได้แล้วค่ะว่าครั้งแรกตอนไหน

๔. สเปคหนุ่มสาวของคุณเป็นอย่างไร

     เคยคิดว่าตัวเองชอบคนที่ดูเป็นผู้ชาย (ตามแบบพระเอกในนิยาย) แต่พอมาชอบจริงๆ ก็กลายเป็นว่า ชอบผู้ชายที่ดู อ่อนโยน อ่อนแอ คล้ายๆผู้หญิง ตัวเล็กๆก็ดีค่ะ

๕. ตอนนี้คุณคบกับใครอยู่

     ไม่ได้คบใครเลย และไม่เคยคิดอยากจะคบค่ะ

ความจริง ข้าน้อยคิดไว้ว่าจะเขียน เรื่องความรัก แต่ในอีกแง่มุมหนึ่งค่ะ แต่วันนี้ขอส่งการบ้านพี่โอ๊ะให้เสร็จก่อน

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสทำกับข้าว เลี้ยงคนสิบสี่คน ด้วยฝีมือตัวเอง "ครั้งแรก" ค่ะ แทบตาย ทำไม่ทัน เพราะแต่ละคนทานเผ็ดไม่เท่ากัน มีคนหนึ่งทานมังสะวิรัติค่ะ

กับข้าวที่ทำก็มีดังนี้

ข้าวผัด (อันนี้ทำกินเองเกือบทุกวันตั้งแต่อยู่นี่ แต่มันเยอะจัดขี้เกียจผัด กระทะหลังๆเลยเริ่ม เเฉะขอโทษเพื่อนๆด้วยนะจ๊ะ)

click to comment

ผัดกระเพราไก่สับ (จำได้ว่าเคยทำครั้งหนึ่งเมื่อตอนเด็กมากกก นอกนั้นก็เห็นคนอื่นทำ ใช้พริกเเม๊กซิโก ที่คนอื่นว่าเผ็ดจังแต่ ข้าน้อยก็ว่าเผ็ดไม่พอ ทำสองจานค่ะ แยกเผ็ดน้อย เผ็ดมาก แต่รู้สึกจะพอๆกันเลย)

ต้มยำไก่ (อันนี้ลืมไปว่าจะเอาไก่มาทำต้มยำ เลยสับไปซะหมด เลยต้องมานั่งปั้นเป็นก้อนๆ ใส่ไป ด้วยความขี้เกียจเลยปั้น แค่สี่ห้าก้อน ใหญ่หม้อนึง ส่วนอีกหม้อก็ ปั้นก้อนเล็กลง เริ้มสงสารคนกิน)

กุ้งชุปแป้งทอด  ทอดมันปลาอะไรสักอย่าง เพราะหาปลากรายไม่ได้ อาจาด (ครั้งแรกในชีวิต)

click to commentclick to comment ผัดกระเพราะไข่โหระพา (ทำไข่โหระพาก่อน เหมือนไช่ชะอมค่ะ และก็ผัดกระเพรากับเห็ด ก่อนตามด้วย ไข่โหระพา ให้คนทานมัง) ต้มยำเห็ดด้วยอีกหนึ่งถ้วย

เต้าหู้ชุบงาทอด (อันนี้หอมมากๆ แต่จืดไปหน่อย ทานได้ชิ้นเดียวเอง แต่อร่อยดีไว้คราวหน้าค่อยทำกินเองคนเดียว)

แกงจืดไข่น้ำ (เอาไก่มาสับพร้อมวุ้นเส้นปั้นเป็นก้อนๆ เอาใจเด็ก แต่เด็กเขาไม่กินอ่ะ แงแง)

ส่วนซุปก็ต้มเองค่ะ ใช้หัวหอมเอา เห็นมีพี่เขาเขียนไว้ในเนตว่าจะหวานเราก็เลยมีอะไรใส่ไปให้หมด เห็นรูปร่างผักแล้วออกไปในทางน่ากลัวมากกว่าน่าทาน (เนื่องจากขี้เกียจเลย หั่น สี่ ใส่ไปเลย ส่วนแครอท แทบอยากจะใส่ไปทั้งหัว เลยต้องหั่นสองมั้งคะ)

click to comment  

อุตส่าห์ชวนคนมาเยอะจะได้คุยกับเขาบ้าง พอเอาเข้าจริงได้แต่หน้ามันอยู่ในครัว นั่งกินข้าวแป๊บเดียวก็ต้องเอาขนมไปให้เขาทานกันอีกแล้ว

 

แต่ก็ดีขึ้นล่ะน้า

 

  

เพลงนี้เป็นเพลงที่ฟังทีไร นึกถึงตัวเองตอนแอบมอง เขาคนนั้นทุกทีค่ะ

วันนี้เขียนอะไรที่ไม่ค่อยเครียด ดูออกจะไร้สาระไปหน่อย ขอโทษนะคะ

ต้องส่ง Tag ต่อด้วยล่ะ ทำไงดี อยากส่งให้ทุกคนเลยล่ะ แต่ไม่กล้า....

ปล. ถึงคุณทราย ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ตอนที่ข้าน้อยเขียนแต่ละเรื่องในความไม่ดี โดยส่วนหนึ่งก็เพื่อเตือนใจตัวเอง อีกส่วนหนึ่งก็คือ ตัวข้าน้อยเองเป็นสิ่งที่ข้าน้อยเข้าใจมากที่สุด มากกว่าสิ่งอื่น อาจจมีหลายท่านที่เข้ามาอ่านและเคยมีอารมณ์แบบนั้น ได้กำลังใจและคำแนะนำจาก เพื่อนๆ พี่ๆที่เข้ามาไปพร้อมกับข้าน้อยด้วยค่ะ ไม่รู้ว่าคุณทรายจะ อยู่ในอารมณ์เขียน tag นี้ไหมหนอ ถ้า ไหวก็รับนะคะ (เรื่องราวสมัยกี่ปีเเห่งความหลังที่ นึกแล้วสุขใจนะคะ) แต่ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องแบกนะคะ ไม่ว่ากันค่า

ปล. ถึงพี่พาย คิดเเบบเดียวกับพี่พายเลยค่ะ แล้วหนูจะไปหาหนังสือดูนะคะ แต่ตอนนี้ ไม่ว่างงงเลย เพราะอู้มานาน..... ขอบคุณสำหรับกำลังใจของพี่พาย และเพลงเพราะๆนะคะ

ปล. ถึงพี่นันท์ ขอบคุณค่ะ สำหรับคำแนะนำ ถ้าหนูเกิดไปบอกรักแม่กับน้องได้เกิดมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัว กันขึ้นแน่ๆเลยค่ะ คือ น้องรู้ว่าหนูรู้สึกยังไงค่ะ พวกหนูเป็นคู่แฝดที่ทะเลาะกันเก่งที่สุด แต่นั่นก็คือจุดหนึ่งที่ทำให้เราผูกพันและ พูด (เถียง) กันได้มากกว่าใคร... ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับกำลังใจค่ะ

ปล. ถึงพี่โอ๊ะ ทำการบ้านส่งแล้วนะเออ ถ้าไม่มาตรวจมีงอนนะนี่

ปล. ถึงคุณ อาร์ท และคุณหญิง ขอบคุณที่แวะเข้ามานะคะ ขอบคุณมุมมองที่ต่างออกไป และ คู่ของคุณทั้งสองน่ารักมากๆเลย รับ tag ไปเขียนเล่นดีไหมคะ ขอส่งให้สองคนเลยนะคะ เพราะเห็นว่าสลับกันเขียนบล็อค แล้วจะตามไปอ่านค่ะ

ปล. ถึงคุณ sananda ขอบคุณสำหรับตัวการ์ตูนน่ารักๆนะคะ อ่านบล็อคคุณทีไรเป็นอะไรที่ดูหวานๆ ซะบ่อยๆ ดังนั้น ก็ของ มอบ tag นี้ให้อีกคนนะคะ ถ้าว่างพอจะเขียน...

ปล. ถึงคุณ incomplete-life ขอบคุณ สำหรับ ข้อคิด ข้อเขียนที่ให้กำลังใจนะคะ ขอบคุณ สำหรับentryขอบคุณที่เกี่ยวกับแม่... คงทำให้หลายๆคน และรวมทั้งตัวข้าน้อย นึกถึงแม่กันได้มากขึ้น เห็นใจท่านกันได้มากขึ้น.... เอ่อ ส่ง tag ให้ด้วยอีกคนนะคะ ไม่รู้ว่าจะว่างเขียนไหม

ปล. ถึง วิท ขอบใจที่เเวะเข้ามาอ่านนะ

ปล. ถึงคุณ แดนไกลไลบีเรีย เห็นว่า ช่วงนี้ทำให้คนปวดหมองด้วย พาราโบรา (ซึ่งทำให้หลายคนแอบยัดพาราเซตามอลไปหลายเม็ด) เอาtag ไปคั่นเวลาด้วยดีไหมคะ

ปล. ถึงคุณ ฉิม การเขียน แต่ละ entry ก็อยากให้เพื่อนๆมาร่วม เเชร์ประสบการณ์ที่คล้ายๆกันน่ะค่ะหรือไม่ก็ ลองดูว่า ถ้าเป็นคุณในสถาณการณ์อย่างนั้นจะทำอย่างไรค่ะ แต่ไม่ว่าจะเป็น อืมๆๆ หรือ เป็นข้อคิดเห็นที่สั้นหรือยาวแค่ไหน ข้าน้อยก็ชอบที่ได้อ่านค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

ปล. ถึงคุณ 4glory ข้าน้อยก็ต้องขอบคุณสำหรับ entry ดีดี เตือนใจที่นำมาฝากกันค่ะ แล้วจะไปเยี่ยมบ่อยแน่นอนค่ะ

ปล. ถึงพี่หงส์ รู้ว่าช่วงนี